Aandacht is de waarde

Vanmorgen viel me in dat connectiviteit geen waarde is. Het is niet iets waar we naar kunnen streven of iets waardoor we worden gemoveerd. Connectiviteit is een eigenschap; sterker: een hoedanigheid of kwaliteit van, zelfs een voorwaarde voor het bestaande.

Afgescheidenheid, het tegenovergestelde van connectiviteit, is een onmogelijkheid. In het bestaande kan connectiviteit niet afwezig zijn, er is er altijd connectiviteit. Ook al ont-dekken we dat niet altijd. In het leven is er daarom altijd geborgenheid (hierover zegt Otto Friedrich Bollnow prachtige dingen).

Niet connectiviteit, maar aandacht is de waarde. Het is aandacht die verbindt. Aandacht is wat achter intuïtie, dromen, synchroniciteit, aanvoelen, ingevingen, lichamelijke gewaarwordingen als ervaringsvormen van connectiveit ligt. Aandacht leidt tot bewustzijn van connectiviteit. Zij leidt hier niet alleen toe, aandacht hebben komt voort uit connectivity consciousness. (Volgens het Groene Boekje behoort 'aandacht' tot de categorie 'vrouwelijke en mannelijke woorden'. Ik verwijs naar 'aandacht' als vrouwelijk. Aandacht komt mij voor vrouwelijk.)

We zijn boxspringers maar de boxen zouden wel eens anders kunnen heten dan ik eerst veronderstelde. We bewegen tussen vertrouwen en angst, schommelen tussen authenticiteit en spiritualiteit en jojoën tussen aandacht en haar tegenovergestelde.

Mijn kernwaarden zijn verwondering en liefde. En liefde bestaat uit: authenticiteit, vertrouwen en aandacht. Een houding van verwondering en overgave en liefde is het gedrag waarvan vertrouwen, authenticiteit en aandacht de determinanten zijn die op hun beurt de dimensies of attractoren vormen waarlangs onze overige waarden zich patroniseren na hun ont-dekking op grond van confrontatie met ons bestaan.

In ‘Vrije ruimte. Filosoferen in organisaties. Klassieke scholing voor de hedendaagse praktijk’ van Jos Kessels, Erik Boers en Pieter Mostert (90 5352 827 x) worden in het hoofdstuk Meesterschap (ethica) (blz. 135 e.v.) enkele oefeningen beschreven die klassieke filosofische scholen voor de ontwikkelingen van meesterschap bedachten. (Meesterschap is de kunst om goed te leven.) Met de oefening in aandacht voor het hier en nu, in bewustzijn van het moment, in mentale wakkerheid wordt ook 'aandacht' beschreven (blz. 146 e.v.):

"Aandacht maakt ons los uit onze 'lopende verhalen', zij haalt ons uit onze conditioneringen, onze door vrees en behoefte gekleurde constructies van de wereld, uit onze gebondenheid aan het verleden en fixatie op de toekomst, uit onze hoop en onze zorgen. Aandacht is letterlijk tegenwoordigheid van geest, de toestand van presentie waardoor we onder ogen kunnen zien wat er is en hoe het is en daarbij aanwezig zijn precies zoals het is. Alleen daardoor kunnen we adequaat reageren op een situatie, of de juiste keuzes maken, zoals Aristoteles het noemt."

Ik heb begrepen dat ik Thich Nhat Hanh maar eens moet lezen. Laat ik daarmee beginnen.